Wat gebeurt er met een gemeenschap als overleven belangrijker wordt dan voelen?

Emotieregulatie is niet zomaar op mijn pad gekomen.
Dat kreeg ik niet mee. Het was mij niet geleerd. Het overleven van huiselijk geweld was een lange tijd belangrijker dan voelen.
Helaas is mijn pad als Molukse in Nederland niet individueel maar collectief.

Dit gaat niet alleen over mij als coach nu, maar ook als kleindochter van KNIL-militairen Saul Selef Taihuttu en Willem Eduard Thenu.

De één kwam vandaag 75 jaar geleden op dienstbevel aan in Rotterdam met de Skaubryn en werd direct doorgestuurd naar een interneringskamp in Zeeland.
De ander deserteerde een jaar eerder samen met zo’n twintig anderen en leefde constant op de vlucht voor het leger van de Republiek Indonesië.

Hun verhalen leven niet alleen voort in archieven of herdenkingen.
Ze leven voort in families.
In stilte.
In overlevingsmechanismen.
In alertheid.
In woede die nooit ruimte kreeg.
In verdriet dat generaties later nog voelbaar is.

Ik doe hen geen eer aan als ik me niet uitspreek.

Gemengde gevoelens overheersen.

Oprecht blij dat er steeds vaker geluid komt van buiten de Molukse gemeenschap over de Molukse zaak en de roep om erkenning en excuses.

Maar ook verdrietig en boos omdat deze geschiedenis niet voorbij is.
De gevolgen werken nog altijd door.

Voor mijn gevoel blijft het nog te vaak bij woorden zonder concrete stappen richting herstel, erkenning en verantwoordelijkheid.

De Molukse gemeenschap in Nederland draagt tot op vandaag de gevolgen van historisch overheidsbeleid. In 1951 werden duizenden Molukkers door de Nederlandse overheid naar Nederland gebracht onder het idee van tijdelijk verblijf. Wat volgde waren jaren van onzekerheid, isolatie en gebrek aan perspectief.

Dat heeft niet alleen directe schade veroorzaakt, maar ook intergenerationeel trauma en structurele achterstelling.

Vanuit mensenrechtenperspectief raakt dit aan fundamentele rechten:
het recht op gezondheid,
menselijke waardigheid, veiligheid,
gezinsleven en bestaanszekerheid.

Daarom zijn dit geen gesprekken die alleen thuis of binnen de gemeenschap gevoerd moeten worden.

Dit zijn serieuze maatschappelijke, politieke en juridische vraagstukken:

— In hoeverre draagt de Staat verantwoordelijkheid voor deze doorwerkende schade?

— En wat betekent dat voor erkenning, herstel en rechtvaardigheid vandaag?

Voor mij is emotieregulatie niet alleen een individueel onderwerp.
Het gaat ook over wat gemeenschappen generaties lang hebben moeten onderdrukken om te overleven.

Ergens moet dat stoppen. Wat mij betreft stopt het hier.

moluksegemeenschap #mensenrechten #intergenerationeeltrauma #rechtsherstel #hetstopthier